ПУШТИ ШАМСИЯМ

Товланади қорачиқда биллурдайин томчилар,
Салқин ёмғир оғушида титрай бошлайди танам.
Сезаяпман мендан гина қилиб маъюс ғичирлар,
Эшигимнинг тутқичида қолган пушти шамсиям.

Мен ёмғирни соғинганман, сен бўлмагин домангир,
Муздай тафти боссин куюк юрагимнинг оҳини.
Мен чидайман, бор вужудим майли, ивитсин ёмғир,
Фақат, ювиб кетса бўлди қалбим дилсиёҳини.

Ёмғир чак-чак сизиб тушар сочларимни пайпаслаб,
У фалакнинг тараҳҳуми, удир беназир инъом.
Пушти рангли меҳрлигим, ҳеч боқмагин аразлаб,
Сенсиз ёмғир остида мен кезмоқчиман беармон.

Мана ёмғир тинди, қалбда қувонч қолди осмонча,
Енгил бўлдим, тарк этгандек бўлди дилдан бор алам.
Шодлигимга шерик бўлиб, сездим менга боққанча,
Сен ҳам бироз жилмайгандек бўлдинг, пушти шамсиям.

Товланади қорачиқда биллурдайин томчилар…
***

СОҒИНСАНГИЗ

Бош бир кун тош ёстиққа етар,
Руҳ тўтиси танни тарк этар. Муҳаммад Юсуф


Жудоликнинг зарбидан ғамга чўкмангиз, зинҳор,
Охиратда дийдорнинг борлигини биламан.
Айрилиқ ўткинчидир, кўзёш тўкмангиз, зинҳор,
Жаннатларда висолнинг ёрлигини биламан.

Биламан, ёддан чиқар ўша андуҳ, озорлар,
Айрилиқнинг яраси кун келиб битиб кетар.
Фасллар алмашади, қайтар яна баҳорлар,
Кўзларга қумин сочган қуюнлар ўтиб кетар.

Неча саҳродан ўтдим, гулбоғларни бўйладим,
Дуч келгани негадир, макрни мақом билди.
Минг шукр-ки, аларнинг йўриғига юрмадим,
Ва фақат ҳунарлари сабримни адоғ қилди.

Шаррос ёмғир овози эркалайди кўнглимни,
Хаёл беланчагида уйқуга кетар юрак.
Пастлайди-ю булутлар ўпиб қўяр қўлимни,
Энди гўзал жайронлар тушимга кирар бешак.

Ҳолсизланиб бораяпман, толгандайин вужудим,
Оғриқларнинг чўғига ловиллайди бу танам.
Тўнг азоблар пойига йиқилади умидим, Ҳайҳот!
Ўлим малаги мўралайди дарчадан.

Юрак музлар, совуқдан ёрилар шиша чироқ.
Муз ҳарорат узгандай етмиш икки томирим.
Зулмат ичра ётипман, куй таралар тиниқроқ,
Онамдайин аллалар шивалаган ёмғирим.

Гар, сизни ташлаб кетсам бу фоний дунёларда,
Мендан ранжиманг, жоним, будир менинг қисматим.
Маъсумгина нигоҳим соғинсангиз, агарда,
Осиб қўйинг деворга энг чиройли суратим.
***

ДАРАХТ

Не учун минг йилки турибди чинор,
У ҳам гоҳ ёлворар: Ер, қўйиб юбор!
Шодмонқул САЛОМ


Нозиккина ниҳол эдим. Қададилар заминга,
Ўғит бериб, сув қуйдилар меҳр билан ардоқлаб.
Қуёшдан нур, ердан қувват сингиб жону танимга,
Кунлар ўтган сари кўкка талпинардим япроқлаб.

Улғаярдим эркаланиб фаслларнинг бағрида,
Кўз ўнгимда улканлашиб борар олам сурати.
Мўъжазгина бир ўриндиқ ўрнатишгач пойимга,
Секин англай бошладим мен одамларнинг сийратин.

Кун кунора макон қилди ўриндиқни ошиқлар,
То шом қадар ўтиришар, тугамасди изҳорлар.
Негадир ҳеч ўйлашмасди чимилдиқни ошиқлар,
Ўтса ҳамки қанча қишу қанча ёзу баҳорлар.

Танам узра боғланарди ҳар алдовдан бир тугун,
Қисмат экан. Гувоҳ бўлдим қанча ёлғон-яшиққа.
Кечагина бошқа саҳна кўрган бўлсам, Эҳ бугун,
Ўша сулув карашмалаб турар бошқа ошиққа.

Йиллар ўтар ўриндиқнинг буёқларин ўчириб,
Энди менинг япроқларим заъфарондир яшилмас.
Ихлосим ҳам сўнди гўё, пойгинамда ўтириб,
Муҳаббатдан сўйлаганлар назаримда ошиқмас.

Сўзлай десам соқов эдим, ичга ютдим барини,
Дардларимнинг фиғони деб шовулладим эрталаб.
Бир ўтинчим, олиб кетинг ўриндиқни кўчириб,
Ёки мени ўтин қилинг аямасдан болталаб!
***

Алангаман, оташман.
Бир замонлар суйдирган,
Ёронгулдай нозланиб ҳусним билан куйдирган.
Сизни дея тошларда унган ўша майсаман,
Сиз ўшасиз, илкимни ёлғон билан тўйдирган.
Кўкка боқиб излайман булутлардан аксингиз,
Шўр кўз ёшим қуйилса тошарди дарё, денгиз.
Соғинчлардан ситилган жонга қилдим жабр деб,
Наҳотки, надомат-ла эзилмасми бағрингиз.
Кузнинг ғамгин пойига ишқ ёйибди пойандоз,
Хазонларда суратим кўрдим ҳорғин, бепардоз.
Тўзим тилай жонимга.
Ғамим еяр кимим бор,
Сабр қилсам умримга келар баҳор, келар ёз.
Қаро тунлар малакдай тушингизга кирдим мен,
Дилда туғён, Сездирмай сокингина юрдим мен.
Саҳрода ёмғир кутиб қовжираган чечакман,
Сизни дея умримни армонларга қордим мен.
Дасталадим гулларни ишқ боғидан ўзимга,
Сизни кўрсам, бу дунё жойланарди кўзимга.
Меҳрингизга зор бўлиб қайрилди-ку кўкайим,
Боқмадим, неча изҳор увол бўлди изимда.
Сарғаймаган ҳисларим, ғунчалайди уриб ниш,
Кўнглим яйратар ҳали муҳаббат қилиб хониш,
Енгилмайман армонга, кучлидирман,
Ҳарқалай, Тошни ёрган майсаман,
нима бўпти кузу қиш!
Алангаман, оташман…
***

ЁЛҒОН ДУНЁ

Қадаҳ сўзи айтар жилвагар ҳаёт,
Бир четда мунғайиб турар орзулар…
Шуҳрат Ориф


Оҳ, ҳарир либосинг бунча чиройли,
Бунчалар дилбарсан, ширинсан Ҳаёт.
Тонгларинг сулувдир, тунларинг ойли,
Гўзаллигинг узра ёяман қанот.
Улуғвор тоғларинг самога туташ,
Хушовоз қумрилар чорлайди боққа.
Найнинг оҳангидан эрийман сармаст,
Хоҳиш йўқ бу ердан асло кетмоққа.
Бирдан!
Чақин чақиб қушлар тўзғийди,
Чанг тўзон ичида қораяр осмон.
Қўрқувдан титрайман. Танам музлайди,
Қоронғи зулматга боқаман ҳайрон.
Анави дарвеш ким?!
Ридоси жанда, Менга ўқраяди ёвга боққандай.
Бир вақтлар сенингдек эдим, деганда,
Бўлди товонимдан чаён чаққандай.
Кўз ўнгимда олам кетди тўлғониб,
Саҳрога айланди, кўпчиди тупроқ.
Туш бўлса кетайин тезроқ уйғониб,
Агар, ўнгим бўлса, бу қандай жумбоқ?
Жилғаларда сувмас оқаётир чўғ,
Тиз чўкдим. Тиззамни куйдирди замин.
Шоқоллар кўзини қилиб турар лўқ,
Гўёки, сезгандай ўлжанинг таъмин.
Ё Раббим!
Бир гуноҳ иш қилдимми ё,
Бу азоблар нечун, синоат недан?!
Бир сас келди:
-Асли ёлғондир Дунё,
Ўтаяпсан Синов Чиғириғидан!
***

МЕҲМОНМИЗ
Қўноқмиз бир кеча дунёйи ҳеча,
На ишлар кечадур биздин бу кеча?!
(Сўфи Оллоёр)


Айланар ер гардиши, тонг отару кун ботар,
Тақдир бир бошинг силаб, гоҳи итдайин қопар,
Ким бахтини бой бериб, кимлардир бахтин топар,
Бировга арзанда-ю бирисига ёмонмиз,

Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.
Ой сузилар самода, бўйи етган қиздайин,
Кўнглим синиқ, ёронлар, синиққан юлдуздайин,
Йўқотган марваридим қай манзилдан излайин,

Кимларгадир интиқмиз, кимга эса армонмиз,
Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.
Бу дунёнинг синови, имтиҳони мўл экан,
Бир ёни Боғи Эрам, бир ён саҳро, чўл экан,

Гул деганинг тикан-у ўнг деганинг сўл экан,
Дўстга нордон сўзли-ю ёвга ширин забонмиз,
Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.
Зумрад бўлиб ичикдим, уйим кўриб келайин,

Самарқандга сочилган Сўзим териб келайин,
Хаёллари улоққан шоирангиз бўлойин,
Битта қайиққа тушган яхлит тақдири жонмиз,
Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.

Айтинг, Ким бу дунёдан кетдим, деб сўраб кетар,
Кеча кўрган инсонинг бугун тобутда ётар,
Э воҳ, айрилиқлардан юрагинг нураб кетар,
Бугун бормиз, эртага бор-йўқлиги гумонмиз,

Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.
Тун бағрини тилкалаб ёриштирган чақмоқдир,
Умримиз барқ уриб сўнг хазон бўлган япроқдир,
Ҳар банданинг тўшаги охири шўр тупроқдир,

Кетгунча бу дунёнинг боғидаги боғбонмиз,
Ғаниматдир бу дунё, биз дунёга меҳмонмиз.

Айланар ер гардиши…

Javob qoldiring:

Iltimos, sharhingizni kiriting!
Iltimos, ismingizni bu yerga kiriting