Митти масаллар

0
306
ko'rishlar soni


Дилобар Аслиддин қизи

Токқайчи ва арра
Меҳнат қилиб чарчаган Арра Токқайчига ялинибди:
– Ҳой, Тоққайчи, менга ёрдам бер. Бизнинг ишимиз оғир, аммо сенга оғир иш буюрмайман. Ўзингга яраша кичик ишларни бажарасан. Барибир, бекорчиликдан зерикиб, соя-салқинда ётибсан-ку.
Токқайчининг жаҳли чиқибди:
– Қизиқмисан, мен дам оляпман. Сенга ёрдам бераман деб, чарчаб қолсам, нима бўлади?
Ҳафсаласи пир бўлган Арра бошқа ҳеч нарса демабди. Орадан анча вақтлар ўтибди. Тоққайчи ишламасдан, бир четда ётгани учун занглаб қолибди…

Олма ва банан
Алвонранг тўн кийган Олмавой ҳабашлар юртидан келган сариқ Бананвойга юзланиб:
– Ҳой Бананвой, сенинг нархинг намунча баланд? Мен сендан тотли, фойдали бўлсам ҳам арзонман, – дебди.
Бананвой:
– Мен ўз юртимда арзонман. Инсонлар мени сотиб олишни ҳам эп кўрмайди. Чунки тайёр дарахтда текин осилиб турган Бананни растадан ким ҳам сотиб олгиси келади. Бу ерда қиммат эканлигимнинг сабаби меҳмоннинг ҳурматини жойига қўяр экансизлар. Шунинг учун бозорда мен қиммат нархдаман. Дастурхонга тортишганда ҳамма меваларнинг устига қўйиб қўйишади. Ростини айтсам, сизларнинг халқингиз каби меҳмондўст халқни ҳеч қаерда кўрмаганман, – дебди.

Кўз ва киприк
Кўз Киприкка қараб:
– Сен энг кераксиз аъзо эканлигингни биласанми? Инсонлар сенсиз ҳам яшай олади, сенинг ҳеч кимга керагинг йўқ!–дебди.
Киприк бўлса:
–Тўғри, сен инсонларга жуда кераксан. Мен эса фақат сенга керакман, аммо сен менинг қадримга етмаяпсан, –дея ўксибди.
Кўз Киприкни баттар камситаверибди. Бунга чидай олмаган Киприк йиғлаб-сиқтаб, охири тўкилиб кетибди. Орадан кўп вақт ўтмабди. Шамоллар билан ўйноқлаган чанглар туфайли Кўз кўрмай қолибди. Унинг ҳимоячилари – киприклари йўқлиги сабабли унга чўп ҳам, ҳас ҳам зиён етказаверибди-да. Аччиқ-аччиқ ёшлар тўккан Кўз Киприкни хафа қилгани учун кўп афсус чекибди. Аммо энди кеч бўлган эди….
Хулоса: сизни хавфу хатардан асровчи Киприкларингизни ҳеч қачон хафа қилманг…

Омад
Бир Типратикон Омадни излаб сафарга чиқибди. Узоқ-узоқ чўлларни кезибди, тополмабди. Ўт-ўланлар орасидан излабди, тополмабди. Тоғ-у тошлар ортида ҳам Омадни учратмабди. Сафардан қайтиб келган Типратикон қараса, Омад Тошбақа билан юрган эмиш. Типратиконнинг ҳафсаласи пир бўлибди. Жаҳли чиқиб, Омадга шундай дебди:
– Омад, сен ғалати экансан. Сени излаб шунча вақтимни зое кетказиб юрсам-у, сен бўлсанг бу ерда Тошбақа билан юрибсан. Ахир, шу ишинг адолатданми?
Омад эса унга:
– Сен хафа бўлма. Мен бежизга Тошбақа билан дўстлашмадим. У жуда эҳтиёткор. Секин ҳаракатланса ҳам фойдали ишларни қилади. Эҳтиёткорлиги туфайли тошбақа сувга ҳам чўкмайди. Умуман олганда, Тошбақа вақтини бекорга сарфламайди. Шунинг учун ҳам мен Тошбақа билан биргаман. Сен қачон излансанг, ўз устингда ишласанг, тиришқоқ бўлсанг, ютуқларга эришсанг – мен сенга ҳамроҳ бўламан, – дебди.

Қўл телефон ва уй телефони
– Ҳой, бунча жиблажибонга ўхшаб намунча сакрайвермасанг, бир жойда тиниб ўтирасанми, йўқми? – дебди Уй телефони Қўл телефонига қараб.
Қўл телефонининг жаҳли чиқиб:
– Ўзинг бир жойдан қимирлай олмайсан, яна мени кўролмасдан ақл бўлганингга ўлайми. Мен шундай ҳаётга ўрганганман. Ёшлигимдан мени шундай тарбия қилишган. Доим ишда, доим ҳаракатдаман. Сенинг бўлса вазифанг оддий. Мен каби мукаммал эмассан. Сенга биров телефон қилса, ҳатто ўша кишининг кимлигини ҳам билмай, ўтираверасан. Билсанг агар, сени кўп қўл телефонлари масхара қилади. Мен ҳам дам-бадам гудок ташлаб қўяман. Сен бечора эса кимлигимни билмай юрасан, – дебди.
Уй телефони:
– Менинг сенга ҳеч қандай адоватим йўқ. Сени хавфдан огоҳлантирмоқчи эдим. Ҳали ёшсан. Кўп нарсани тушунмайсан. Агар мана шу столнинг устидан тушиб кетсанг, сенга бирор кор-ҳол бўлиши мумкин, – дебди.
Уй телефонининг гапига қулоқ солмаган Қўл телефони орадан кўп ўтмай сувга тушиб кетибди. Ичига кўп сув ютиб, аҳволи оғирлашиб қолибди. Кечаги андишасизлигидан уялган Қўл телефони Уй телефонидан кечирим сўрабди.

Маймун ва қалдирғоч
Куз келди дегунча Қалдирғочлар иссиқ ўлкаларга учиб кетишади. Ўша кўчиб борган ҳудудига мослашиб, бу жойда ҳам кўпайиш чораларини кўради. Қалдирғочнинг полапонларига меҳрини кўрган Маймун ундан сўрабди:
– Ҳой, Қалдирғоч, сен полапонларингга жуда меҳрибонсан. Сенчалик меҳрибон қушни кўрмаганман. Айт-чи, сен полапонларингга овқатни оғзингда қандай сақлаб, элтасан? Мен овқатни оғзимга солсам, болаларим ёнига боргунча ўзим еб қўяман.
– Мен топган овқатимни аввал ўзим еб кўраман. Заҳарли бўлмасагина полапонларимга бераман. Ўзим синаб кўрмаган овқатни полапонларимга беролмайман, – дебди самимият билан Қалдирғоч…

Javob yozing

Izoh yozing
Ismingizni kiriting