Наргиза ОДИНАЕВА. Шеърлар

0
900

ОНAМ

Бир даста гул терди тонгда саралаб,
Йўл солди сўнг соғинч, азоб оралаб.
Гулзорда қолганди жони тўкилиб,
Бир қирга тирмашди толиб, эгилиб.

Ортидан судралиб келарди умри,
Пойига ёмғирдай ёғарди кўнгли…
Ҳаёт, кўзларингни этиб тур пана…
Ўғлининг қабрига гул қўяр она.


***
Боботоғнинг бошига қор тушди, ота,

Ака, дарахтларнинг елкаси бўм-бўш.

Одамнинг бир марта ўлиши хато,

Ажал кўкрагимда ҳайдаб юрар қўш.

Қачондир умримиз жилғалар эди

Осмонга ҳайқирган дарё бошланди.

Ҳаловат топмайман қайгача энди,

Қулфланган сандиқда нима ташланди.

Соғинчлар кўзимда тўлғонган ҳумо,

Суягимни ёриб чиқади тишдай.

Яшайман – ўлчовим муҳаббат, аммо

Оғир юмушим йўқ ҳаво ютишдай.

Дундан ичкарида, дундан эшикда

Йиғлаш фаросатин ҳаммага берсин.

Олам оқиб борар улкан қўшиқда

Мен жимжит турибман, Худо кечирсин.

Кеча – мўлжалимдан ортиб қолган йўл,

Бугун – маромига етмаган фурсат.

Менинг елкамда ҳам бўм-бўш турган қўл

Ичда сўнгсиз ёққан қорлар бор фақат.

***

Сени бир кун соғинаман, дўст,

Ундан кейин… вақтнинг ҳасрати.

Тушуниб ол, кўзёшдаги тус –

Жараёнга ичимнинг хати.

Осмондаги ой – олтин лаган,

Тўртта фасл – борлиққа савол.

Бу ёқларда адашиб қолган

Одамларга суриниб шамол.

Эртак кутган кўнгиллир учун

Тиллар сўзга қобарди анча.

Кўзларини юмиб турди тун,

Ёғиб ўтди ёмғирлар қанча.

Ўлимгача ҳаммаси осон,

Ўлимгача ҳаммаси қийин.

Бизга ёзар қандай дастурхон

У ёқда тонг отгандан кейин.

***

Баҳорини қиш урган дунё,

Ёзларида қуёши йўқ кўк.

Кўргазганинг бор-йўғи савдо

Тушай десам тегирмонинг йўқ.

Кўзларимга тикилган чодир

Ўн беш кунда ой алмашмайди.

Ҳамма нарса содир бўлар, бир

Осмон билан ер туташмайди.

Aнглаганим сиғмас баҳога,

Камалакнинг

Рангидай

Қадим-

Юнусбалиқ чўккан дарёга

Юрагимни отиб юбордим.

Елкасига ҳаволар ботган,

Илдизига ўсган садаман –

Тўрт томони ҳувиллаётган

Одам отлиғ вайронадаман.

Шомда гуллар гулхан ёқади,

Ер айланар бўғини бўшаб.

Томиримда оғриқ оқади

Исрофилнинг сурига ўхшаб.

***

Йўлсиз кетаверсанг бир йўл ахтариб,

Бисмилло гулласа сўнгакларингда.

Дунёни кўрмасанг киприк кўтариб,

Бир У айланса бош чаноқларингда.

Дарддан ортиқ бўлса кўкайингдаги,

Эгнингдаги фақат тақдир бўлмаса.

Қўлни қаритмаса ташвиш кундаги,

Ичингдаги бирор азоб ўлмаса.

Кунлар тортқиласа салом билмаган,

Бир «оҳ»ча ҳам сиринг чиқмаса тандан.

Қор, ёмғир, қиров деб ном қўйилмаган

Ҳодисалар ёғса осмон томондан.

Шундай тенгсиз борсанг бораринггача,

Нигоҳидан бошқа ҳеч не сезмасанг.

Жонинг азроилни топар онгача

Яшасанг, яшасанг, сўнгсиз яшасанг.

***

Судраламан, елкамда тоғ бор,

Aмаллайман бўғзимда жонни.

Кўзларимда алдамчи кибор,

Тўйинаман ушатмай нонни.

Ерга боқиб кўкни кўраман,

Кўкка боқиб ерни кўраман.

Шу милёнлаб одам ичидан

Шоли, арпа, оқбош ўраман.

Дунё азал ёлғонни севар,

Дунё азал зарларга ошиқ.

Тақдир нима, эй буюк чевар?!

Шеър ёзаман – қўлда тол қошиқ.

***

Кетгинг келганида кета олсанг шахд,

Йиғлагинг келганда йиғлолсанг тўйиб.

Одам – тақдирига экилган дарахт,

Фасллар ўтади муҳрини қўйиб.

Ерда юрганларнинг ҳаммаси собир,

Ўтиб келаяпти кўнглини қуршаб.

Елкасидан тонглар учади бир-бир

Дарахтларга қўнган қушларга ўхшаб.

***

Барибир, нимадир кам, барибир, надир кам,
Тўкис бўлолмайди аввал, на охир.
Кўзларимни юмиб, уфққа тикилсам,
Бунда ҳеч нарса йўқ ҳаводан оғир.

Шомнинг сукутида кафтларим зада,
Жоним келаяпти кўзимга тўлиб.
Ҳаммаси ўзгарди, энди оловда
Кўнглим ўйнаяпти капалак бўлиб.

Қаерда тўхтайди ёлғоннинг запти,
Оғримай яшашга яна нима шарт?
Ҳозир тўлаётган ойда юрибди
Ернинг юрагидан оёқлаган дард.

Бугун кўчаларга қараб ўйлайман,
Қачон баҳор эди, қачон куз эди.
Дунё айбламасин, эртак билмайман,
Мурод — лабингдаги битта сўз эди.

Борлиқ ўсаверсин бўйи-энига,
Оқ-қора кунларга, мана, кўксим — ринг.
Фақат… бўйларингни соғинсам, нега
Чўкиб борар сенинг ҳар баҳор қабринг?

Javob qoldiring:

Iltimos, sharhingizni kiriting!
Iltimos, ismingizni bu yerga kiriting