Nigora RAHMONOVA. She’rlar

0
153
ko'rishlar soni

QUYOSHNING BOTISHI

 Kuzatganmisiz hech,

Quyoshning botishin,

To‘qqizinchi qavatda turib…

Yoki ishdan qaytar chog‘ingiz,

Odamlar orasida yurib.

Yarmi qizil, yarmi qora, oq,

Sarhadsiz yo‘lakka o‘xshaydi.

Nigohlar chopqillab yetsa osmonga,

Yo‘liga chiroyli gilam to‘shaydi.

Uchgingiz keladi, o‘sha gilamda,

Sizga yaqin turgan osmonni quchib.

Yurak olovi ham, o‘char bir zumda,

Bulut ko‘zidagi tomchini ichib.

Qaytgingiz kelmaydi, xayol yurtida,

Bir umr qolmoqqa tayyor bo‘lasiz.

Chiqing, to‘qqizinchi qavatga siz ham,

Quyoshning botishin ko‘rasiz.

OTAMNING BOG‘I

Chayqaladi bir bosh uzum, tanasidan

Kechmoqlikka shaylanadi to‘p-to‘p etib.

Otam ko‘kka yalinadi: “To‘kilmagin

Bolaginam tezroq kelsa edi yetib”.

Chug‘urlashar zavqi oshib qushchalarim,

O‘g‘irlamoq niyatida aylanadi.

Yo‘lim poylar otam har kun horib-horib,

Ishkomdagi uzum kabi qiynaladi.

Yiqiladi bir-birlarin suyab barglar,

Sovuq shamol ayamasdan qamchilaydi.

Ko‘ylagini yoyadi kuz bog‘imizga,

Otam esa yuragini hovuchlaydi.

Qanchalar yugurmay, qanchalar yelmay,

Shamolning yo‘llari ochilib ketar.

Ishkomda qiynalib bir bosh uzum-ey,

Otamning kaftiga sochilib ketar.

DEVORDA OSIG‘LIK SURAT

Choynaklari to‘la issiq choy,

Piyolasi hamisha toza.

Ona o‘zi bir tishlam non yer,

Ichar choy ham, mabodo qolsa.

Orzulanib kuzatar qizin,

G‘ururlanib kuzatar o‘g‘lin,

Otasiga o‘xshar, deb ba’zan,

Suf, kuflaydi ko‘ksiga o‘zin.

Osmon kular, kuzatib ba’zan,

Quyosh esa olovin sanchar.

Ona bag‘ri keng, osmondan ham,

Qaytaradi mehrdan xanjar.

Bolalarin o‘tkazib to‘rga,

U poygakdan o‘rin oladi.

Bu dunyodan o‘tgach onalar,

Uy to‘rida mangu qoladi.

XIYONAT

Sen kimning qizisan, Xiyonat,

Qayg‘u, alam, nafratni.

Onangni ismini unutgan bo‘lsang,

Ayb faqat muhabbatdami?

Girdobida qolib tunlarning,

Ranglarida yuzlaring kuygan.

Po‘rtanalar ichra sezdirmay,

Seni otang yo‘qotib qo‘ygan.

Shundan beri yasanib tunlar,

Har ko‘ngilga boshing suqasan.

Kirib olib qalbning uyiga,

Xiyonat-chalarni tug‘asan.

Ularning na beshik, belanchagi yo‘q,

Xo‘rliklar siynasin tutib boqadi.

Har bir daqiqasi afsuslarga teng,

Qonida gunohlar yuki oqadi.

Ammo kimdir seni intiq kutadi,

Kelsang yelkasiga opichlab yashar.

Xiyonatni qattiq sevgan odamning,

Bir kun yuzlariga toshmalar toshar.

AYOL

Ayol -osmoningda balqqan oy emas,

Bog‘ingda ko‘kargan eng durkun daraxt.

Bargi yuksaklarga tutashib ketgan,

Uni uzolmayin qancha dil karaxt.

Ayol -tog‘lar kabi kuchga egamas,

Qalbi paxtadayin oppoq va yengil.

Undan hech narsani so‘rama aslo,

Unga faqat ko‘nglingni bergil.

Ushlama qo‘lidan so‘ramay yo‘qsa,

Xurkak oxularday qochib ketadi.

Malika emas u qasrlar qurma,

Ko‘ngling kulbasining o‘zi yetadi.

Ayol yerda yashar, farishta emas,

Ko‘kka uchma sen ham, kel yonida qol.

Orzular eshigin ochgin ko‘rasan,

Ayol eng chiroyli, eng shirin xayol.

ODAMZOT

Juda yaxshi ko‘rar o‘zini,

Bahor, qish, kuz, go‘zal yozdan ham.

Nima bo‘pti yetmishu sakson,

Oshsa edi hattoki yuzdan.

Hayot juda beshafqat deydi,

So‘zlarini o‘rab lofiga.

Asli hayot bog‘ichin yechib,

Solib qo‘yar o‘zi qopiga.

Boshing toshdan bo‘lsin, deb alqab,

Boshi bilan toshni yoradi.

Yopib yozning eshigin shartta,

Kuzda loydan xamir qoradi.

Goho undan kuchli narsa yo‘q,

Hatto teshib o‘tadi tog‘ni.

Istasa u gullatar, ammo,

Istamasa quritar bog‘ni.

Deydi zo‘rman, urib kaftin kaftiga,

Pesh qiladi ko‘pni ko‘rganin.

Lekin do‘stim  bilarmikan, u,

Osmonning panasida yurganin.

BEKATDA

Mashina, tramvay, avtobus,

Unda ketmoqlikdan do‘stim ko‘ngling uz.

Nima bo‘lar yayov borsang, manzilga?

Qara ko‘cha go‘zal, axir hozir kuz.

Barglar seni kutib, sarg‘aygan ko‘yi,

Yo‘lakka bag‘rini berib yotibti.

Baxting avtobusdan sirg‘alib tushib,

Seni xuvv bekatda kutib turibti.

Baxting ham tig‘izdir vaqtingday axir,

Kech qolsang boshqasi tutib oladi.

Tezroq avtobusdan tushib qol, yo‘qsa,

Seni kutib turmay ketib qoladi.

TUVAKDAGI GUL

Uning yuragi yo‘q,

Faqat tomiri,

Bir siqim tuproqqa aylangan xolos.

Ba’zan nafas olar,

Ba’zan esa tin.

Sezmaydi kunduzmi,

Yorug‘mi yo tun.

Uning vatani yo‘q,

Faqat bargi bor.

Barmoq tekkizsangiz uchib ketguvchi

Ko‘nglining tubida og‘ir gardi bor.

Oynalar ortidan mo‘ralab behol,

Quyoshga intilib kutib yashaydi.

Unga kuch bo‘lolmas, na suv, na xavo,

O‘zining qaddini tutib yashaydi.

Qishda uyga kirar, bahor xovlida,

Izg‘irin yeliga o‘zin otadi.

Bir qatim nur unga hayot bag‘ishlar,

Barglari uzala tushib yotadi.

Uning yuragi yo‘q,

Faqat tomiri.

Bir siqim tuproqqa aylangan xolos.

Yodidan chiqadi, goho hammaning,

U yolg‘iz ayolning,

Sherigi xolos.

Javob yozing

Izoh yozing
Ismingizni kiriting