РАМАЗОН ҲИКОЯЛАРИ

0
780

МЕҲР

«Кун бўйи рўзадор ҳолида қурилишда, офтоб тиғида ишлади, жуда очиққандир», ўйлади аёл эрига зимдан қараб.  «Яхшиси, боя еб олгандим, қорним тўқ деб айтаман».

«Ҳомиладор аҳволида тузук-қуруқ едира олмаяпман», ўйлади эркак аёлига гуноҳкорона боқиб. «Икки киши учун ейиши керак. Яхшиси… дўстимникида ифторлик қилиб келдим, дейман».

Дўппидеккина палов эру хотин ўртасида хокисор турарди…

Нодирабегим Иброҳимова

ҲАЛОЛ

— Иссиққина, ёғлиққина янги соғилган сут, сотаман-у кетаман, келинг, янга.

-Бунизга сув қўшилмаганми?

-Тавба денг, янгажоним, рамазон ойида-я?!

-Айланай, шунчаки сўрадим, қўйдим-да.

-Ҳайитгача қўрқмай олаверинг, қоқиндиқ.

Бобур Нусратов

15 ДАҚИҚА

«15 … дақиқа… қолди», пичирлади бола лой йўлдан сирғалиб чопиб бораркан. Магазинга шошиб кириб ғижимланган пулни узатди. Сотувчи қиз менсимайгина пулни оларкан болани жеркиб берди: «Нима бало, ахлатдан олдингми?»

Бола бошини эгиб, аранг гапирди: «Ахлат тозалаганим учун олдим».

Уйга югуриб кирди, анчадан бери аёл кишининг изи тушмаган ҳовли ичкаридаги бемор каби болани мунғайибгина қаршилади.

«Келдим….», деди бола ҳансираб. У пиёладаги сувга иссиққина нонни ботириб, бувасининг оғзига тутди. Бемор тамшана-тамшана кўзларини юмди.

Бувасининг сўнгги ифторлиги эди бу.

Дилбар Ражабова

СЎНГГИ ИФТОРЛИК

Шомга яқин немислар чекина бошлади. Жанггоҳни ғалаба овозалари тутиб кетди. У борган сари тўхтаб бораётган юрак дукурини тинглар, кўзини ботай-ботай деб турган қуёшдан узмасди. Ниҳоят қуёш ботди. Вақт бўлди, ўйлади у. Сўнгги кучини тўплаб бир сиқим тупроқни оғзига солди.

Аслиддин ТУЛАНОВ

УЯТ

Вокзалга кетаверишга яқин жойда ошхона жойлашган. Одимлар эканман, кимдир «ҳалол шашликлар бор» деб ҳайқирса, кимдир иссиқ сомса, иссиқ чой борлигини овоза қилади, яна кимдир эса пластик картага ҳам савдо қилаверишини жар солади. Улар асосан ўрта ёшли кишилар, йигитлар бўлгани учун овозлари жарангдор янграйди…

Бурчакда бир 60-65 ёшни қоралаган, кўринишидан қаровсиз эканлиги яққол намоён бўлаётган онахон рўмол очиб эски кийилган кийимлар, ишлатилган рўзғор буюмлари, ўқилган китоблар ёйиб ўтирибди. Жуда таниш чеҳра… эсладим: ишга шошаётган пайтим бу онахондан пирашка олиб еб кетардим. Унинг ҳеч кими йўқлиги, ўз қорнининг ғамини шу йўл билан ейиши ҳақида эшитганларим ҳам бор эди. 

Китоб қизиқишида ёнига яқинлашдим ва «она, энди пирашка сотмайсизми?»- деб сўрадим. Онахоннинг жавобидан қаттиқ таъсирландим, атрофдаги сотувчи-жарчиларга қарадим-у кўзимни ерга олдим:

— Ҳозир Рамазон ойи-ку, уят бўлади, болам, уят….

Одинахон Абдувохобова


1937 йил рўзаси

Азонга яқин шитир-шитир сасидан уйғаниб кетдим.

Сув ичиш учун ошхонага чиқдим:

-Чироқни ёқма!

Дадамнинг кутилмаганда эшитилган овозларидан чўчиб кетдим.
Хонтахта ёнида онам ва дадам рўза тутиш учун шам ёруғида оғиз ёпишарди.

Азизабону Абдурахимова

Душанба куни

Ишхонамдан чиқиб тушлик қилиш учун уйга кетаётган эдим. Йўл бўйидаги одами гавжум ресторан олдидаги бир болакайга кўзим тушиб қолди. Чамаси ўн икки ёшлар атрофидаги бола ресторан ичидаги ҳўрандаларга қараб турар эди. Қорни очдир у-бу нарса олиб берсаммикан деган ўйда унинг ёнига яқинлашдим.

—Нимага қараб турибсан? Қорнинг очми? Юр, бирга овқатланамиз, -дедим.

—Оч эмасман.

—Унда нимага бу ерда турибсан?

У менга  ғалати қараб қўйди-да, саволга тутди.

—Амаки, ҳозир биз қайси ойдамиз?

Очиғи гапидан ҳайрон бўлиб жавоб қилдим.

—Апрел ойида. Нимага сўраяпсан?

—Бугун қайси кун? -деди бола кўзларимга тикилиб.

—Жума.

—Йўқ, амаки  Рамазон ойининг илк кунидамиз-ку. Ичкаридаги одамлар нега улуғ кунда рўза тутишмаганига ҳайрон бўлиб қараб турибман.

Болакайнинг гапларидан рўза тутмаганим ёдимга тушиб уялиб кетдим.

Д. Тўйчиева

Насиба

—Янги келин-куёвлигимизда қотган нонни қайноқ сувга ботириб саҳарлик қилардик. Куни билан меҳнат, чарчаш… Ифторликка ёвғон шўрва.

—Ҳа. Аллоҳга шукр, мана энди анвойи таомлар, яхна ичимликлар тайёр.

—Энди тиш йўқ, кампир. Барибир яна нонни қайноқ сувга ботириб ейяпмиз…

Анчагача чўзилган кулгуни бомдод азонигина тўхтатди.

Отабек Бакиров

Икки дақиқа 

— Шу ҳолингизда рўза тутиш шартмиди, она? 

— Чидайман, болам, икки дақиқа қолди.

Уни ҳеч ким кўрмаслиги ва эшитмаслигини билсада эшик ёнида турган шарпа кампирнинг гапини такрорлаб қўйди: «Икки дақиқа қолди»…

Шоҳрух Нажот

Олдинлари ижтимоий тармоқлардаги саҳифаларига рамазон ҳақида тинмай расмлар-у «Йиғлаб кутдим», «Бир йил кутганим Рамазон», «Рамазонга шунча қолди» каби кун санаб ёзилган постларни кўрсам кибрга йўярдим. Лекин ўтган йили рўза тутолганимдан кейин бу ҳолатга нисбатан ҳеч бир изоҳга ҳожат қолмади…

Малика Мумтоз

Оила

Бугун кечки пайт маҳалладошларимиздан бириникда ифтор экан, боя айтиб кетишибди. Ишдан келсам бу ҳақда ўғлим худди еткизаётган хабари учун суюнчи оладигандай, мени кўргандан югуриб олдимга келиб хабар берди:

– Дада, дада, сизни кечга ифторга айтиб кетишди. Борар экансиз.

– Хўп ўғлим, хўп.

Ишдан чарчаб келганим учунми ифторга бориш ҳам малолдай туюла бошлади. Аммо, бориш керак, маҳалладош хафа бўлиши мумкин.  Ифтор вақтигача бироз дам олиб, сўнг оғиз очишга ярим соат қолганда уйдан чиқа бошладим. Қарасам хотиним аллақачон ҳар кунгидай қилиб ифторлик дастурхонини тузаб қўйибди. Дастурхонда бир идишда озроқ салат, бир стакан қатиқ, икки бўлак қозонда ёпиб пиширилган чалпак, бир ҳовуч хурмо ва бир тарелкада мевалар турар эди. Қўл калталик қурсин, ҳойнаҳой нимадир овқат қилган бўлса ҳам гўштсиз овқат қилган.  Эшиккача бордим ва тўхтаб сонияларда ҳаммасини ўйлаб кўрдим: ифтордаги тўкин дастурхон, икки-уч хил овқат, турли салқин ичимликлар ва турли хориж мевалари… Йўқ, томоғимдан ўтмайди, ўтса ҳам барибир татимайди…

Секин ортга қайтдим ва ўзимнинг қадрдон дастурхоним ёнига ўтириб, Қуръонни қўлимга олдим ва болаларимни ёнимга чақирдим.

Ғайрат Йўлдош

Нодирабегим тўплади.

Javob qoldiring:

Iltimos, sharhingizni kiriting!
Iltimos, ismingizni bu yerga kiriting