Мансур ЖУМАЕВ. Шеърлар.

0
137
кўришлар сони

* * *

Қалбимдан ненидир юлди ҳабибим,

қолгани оҳмиди,

нолами,

войми…

йигирма биринчи аср табиби,

тузай олурмисан

қалб деган жойни?!

Руҳим қанотини кесди қарибим,

ё алам,

ё нафрат,

ё ғамдир жазо…

йигирма биринчи аср табиби,

айт,

қандай тузалгай

руҳ деган аъзо?!

На қалбсиз жасадда қолди тароват,

на руҳсиз баданда топилди маъни;

ким дейсан,

“жон қуши рам қилиб”,

фақат –

тан отига хашак берган кимсани?!

Табибим,

танамга тилаб фароғат,

насиҳат ўқирсан:

катбий,

шифоҳий;

энг аввал қалбимни қилгил табобат,

энг аввал руҳимга шифо қил.

То фалак пойимга тўшалса,

энса,

то мажруҳ заминни кўтарсам бошга…

табибим,

даво қил,

қўлингдан келса,

келмаса,

мен табиб ахтарай бошқа.

То юлуқ қалбимга қайтарсин чиндан

шабоб ҳисларимни –

содда,

самимий,

қаноти бут руҳим учсин ичимда,

йигирма биринчи аср табиби!

Нега лол қарайсан кўзимга,

бор-йўқ –

шу десам биргина ўтинч,

ўй,

тилак;

наҳотки мендайин бошқа бемор йўқ,

наҳотки табиб йўқ

ўзимдан бўлак?!

* * *

Кўз ёш ярашмайди эркакка ҳарчанд,

дийдам қаттиқ дея нечук алдандим:

хаста онасининг бошида фарзанд

йиғлаганин кўриб кўзим намланди.

Бир оғриқ кезаркан икки очунда,

бўғзимни тирнади ёввойи ингроқ;

дўстим онасига ачинган кунда

мен ўз волидамга қилдим қўнғироқ…

Ногоҳ отасидан айрилди дўстим:

ҳар айрилиқ – ногоҳ,

ҳамма ғам – ногоҳ,

биров қон йиғлади,

биров қон қусди –

айрилиш дардидан бўлдим мен огоҳ.

Бир оғриқ кезаркан икки очунда,

дийдам юмшадими – тош қотган қадим,

дўстим отасидан айрилган кунда

ўз отамга умр сўраб йиғладим…

Бу боди болангни кечир, онажон,

улоққан ўғлингдан ўкинма, ота,

ҳарнечук ёдига туширса ал-он

ё ғам,

ё хасталик,

ё дард,

ё мотам.

Икки очундаги, эй, икки ҳабиб,

дийдам қотган бўлса, ўксиманг ҳайҳот,

боғбон гул остини юмшатган каби

юмшатиб турибди дийдамни ҳаёт.

* * *

Қорсиз қаршиланди қиш тонги. Зотан

оппоқ кўринарди кекса Қўнғиртов.

Нечун сени қор деб ололмадик тан,

эй майса кафтида ухлаган қиров?!

Кўйна мўриларда изиллаган бўз,

эсингдами ўтмиш чоғларинг – туғли?

Ярашарми энди шамол деган сўз,

ахир сен саҳройи довулнинг ўғли!

Нечун сени бўстон демадик, жангал?

Нечун сени баҳор атамадик, куз?

Нечун айтаримиз айтмадик дангал?

Нечун йиғлар чоғи намланмайди кўз?

Нечун борман дея кўтармайсан бош,

нечун ҳайқирмайсан,

учмайсан эркин –

эй, кулгу ортига бекинган кўз ёш,

эй, сукут ортида яшаган севгим?!

* * *

Бир сен борсан!

Бир сен борсан!

Бир…

бир сен бўлгин,

сенсиз бўлмасин;

бир сен билан,

сен билан банддир

юрагимнинг ҳар тўрт бўлмаси!

Бўлмаларга сиғмаган олов

сачраб кетса минг бир йўлакка,

ўксимасин –

ич-ичимдан ё

жой тегмаса сендан бўлакка.

Сенсиз қолар бўлса бу махзан,

тутар бўлса дунё барини,

вайрон айла, майли, шу лаҳза

юрагимнинг бўлмаларини!

* * *

Эсингдами, ака,

ёз оқшомлари,

зангор шуълаларга чўмган сўримиз,

бақалар сайраган тун илҳомланиб,

кўклам кенгликлардан аразлаган кез,

осмон ҳавзасида порлаган қизлар,

нозбўй ҳидларини улашган палла,

шакароб тупроқдан сочилган ислар,

кимсасиз маҳалла?!

Эски «Женифер»га термилиб қандай

ажаб афсоналар кўрардик қанча:

Дэвид Аттенборо,

Мел Гибсон,

Ван Дамм,

Жет Ли,

Жеки Чан…

Фильм ярмидаёқ ухлаб қолардик,

қолгани тушимда бўларди бунёд.

Қизиқтирмас эди бизни беҳадик

Бинямин расмига топинган дунё.

Бизни қизиқтирган ўшанда фақат

уруш саҳналари

ва жанг-талотум

ва мардона ўлим

ва буюк тоқат,

«бидиш-бидиш»,

«бум-бум»…

Ажаб далли эдик иккаламиз ҳам,

мен — бир хаёлпараст,

сен — бир шумтака… 71

саҳарлар чанг ютиб арпа ўрган дам

эсингдами, ака?!

Ям-яшил пайкаллар ўроқ дамидан

бироз тин олганда — кар, соқов, сўқир —

кечаги кинони қолган ярмидан

айтиб берар эдинг ичингдан тўқиб.

Сенинг қиёфангда келарди балқиб,

сўзларди,

урарди

ва бўларди гум:

Брюс Ли,

Шоҳруххон,

Маколей Калкин;

«бидиш-бидиш»,

«бум-бум»…

Ёлғон эди сенинг ҳикоянг гарчи,

гарчи ишланмаган сен айтган фильм,

аммо ишонардим сенга чиппа-чин,

шундай содда эди,

кенг эди феълим.

Эсингдами, ака,

ёз оқшомлари,

зангор шуълаларга чўмган сўримиз?!

О, ҳануз қўмсайман ўша онларни,

о, ҳануз қолсайдим ўшандай тамиз!

Гарчи давом этар то мана-ҳануз

уруш саҳналари,

кураш,

талотум,

ўлимлар,

ўлимлар…

ва яна ҳануз

«бидиш-бидиш»,

«бум-бум».

Энди зерикарли бўлиб туюлар,

энди қўрқитади бу ваҳший «кино»,

сенинг қиёфангда аврамоқ бўлар

Бинямин расмига топинган дунё.

Энди толиқади руҳим

ичимда

кечган «бидиш-бидиш, бум-буму буф»дан,

зориққан,

ичиккан маҳдудман чиндан

қудуқда хожасин кутган Юсуфдай.

Ажаб икки далли бўлган эдик жам:

мен — бир хаёлпараст,

сен — бир шумтака…

ва ҳануз ишонай

ёлғон бўлса ҳам

кино тўқиб бергин мен учун, ака!

Ёлғон гапирмайсан энди, биламан,

биламан, рўйирост айтасан энди,

акажон,

ҳозирги ростгўйлигингдан

ўша ёлғонларинг азизроқ эди.

Биламан, уруш ҳам кўрдинг — ҳақиқий,

талотўплар ичра яшадинг ҳар зум,

чиндан чангал урди ҳар бир дақиқа

«бидиш-бидиш»,

«бум-бум»…

Аммо унутмагин

шуълага ботган

эски «Женифер»га ёндош сўрини,

ёлғон ҳикоянгга ишониб ётган

уканг кўзларингга турсин кўриниб.

Осмон ҳавзасида порлаган қизлар,

кўйна зовурларда ҳайқирган бақа,

шакароб тупроқдан сочилган ислар…

эсингдами, ака?!

Эсингдами, ака,

ёз оқшомлари?!

САФАР

Шамол умрим билан ўйнайди пойга,

Замин чинор бўлиб чанг солди ойга.

Қандай бориш мумкин, юрагим, айтгил,

Кўнгил деган жойга?!

Онам баҳорларин сочқилаб сойга,

Отам қадди борар айланиб ёйга…

Етиб келмадимми, етиб келдимми

Инсон деган жойга?!

Қанча «урҳо»ларим эврилди «вой»га,

Дунё тушиб олди дил деган ройга,

Қумдай гуноҳларим харсангдай ботди

Виждон деган жойга.

Гарчи қорганим йўқ руҳимни лойга,

Турмуш ташвишлари кўланка ёйган

Тангу тор сўқмоқдан борарман йиғлаб

Шоир деган жойга.

Юрак эврилдию мажнунсаройга,

Соҳиб бўлиб чиқди озод ҳумойга,

Қоним лола бўлиб кўрк берар кўклам

Ватан деган жойга.

Ўзимни топширсам буткул худойга,

Руҳим учар миниб қўшқанот тойга…

Бу заҳмат, бу лаззат олиб бормасми

Аллоҳ деган жойга?!

Ҳақ деган жойга?!

* * *

Мен ҳам интизорман, мен ҳам мунтазир,

Мен ҳам дийдорингга муштоқман ҳануз.

Мен ҳам телба эдим, аммо беназир,

Мен ҳам ошиқ эдим, ушшоқман ҳануз.

Менинг ҳам лоларух майдир ичганим,

Менга ҳам тор келди осмон учгани,

Ҳамма ошиқлардек мен ҳам бир ғани,

Ҳамма ошиқлардек қашшоқман ҳануз.

Эски бир жунунга доирман ҳамон,

Севги саҳросида сойирман ҳамон,

Суюк сўз тўкилган шоирман ҳамон,

Куюк бўз тўкилган машшоқман ҳануз.

Бир йигит умрини сипқорган ўғул,

Бир аёл сочини қорга кўмган ғул,

Бир малак тушларин зийнатлаган гул,

Бир пари пойига тушоқман ҳануз.

Жоҳиллигим аён, оқиллигим рост,

Забонимни ёқар айтилмаган роз,

Кўзинг уммонида хасман сарафроз,

Алвон дудоғингда титроқман ҳануз.

Кўклам андалибдан наво келтирди,

Кузак ҳазин тусли сафо келтирди,

Фалак руҳқушимга ҳаво келтирди…

Тупроқман… тупроқман… тупроқман ҳануз.

Жавоб ёзинг

Изоҳ ёзинг
Исмингизни киритинг