Таржимон: Рафиқ Ўзтурк

У қайтади, йиғлама!

(Йиғламагин-э, жинни!)

У қайтади, йиғлама.

Туркиядан мол олиб келар,

асл моллар, эшитяпсанми!

Лаб бўёғи олиб келар у,

пардай юмшоқ, бирам майин!

Лабларингга сурасан аста,

қалбга қиём сургандайин!

Фақат, сен қўшнингга бир оз жиддий бўл.

Қўшничилик қилгин, бир оз эвида.

Илтифотли бўлиб кетмагин жуда.

Унинг ювошлиги алдамчи;

асли, ичидан пишган бир кас.

Жимжилоғи билан мўйловин

у бекорга сирли қашимас.

Майли, қиса қолсин кўзини-

сен тупургин унга жавобан.

Унинг ақли ноқис анчайин,

бўйдор йигит бўлгани билан.

Мана — матрос!

Беғубор ўйларида авайлар сени.

Ер ўз ўқи атрофида айланганидай,

юраги мунтазам сени деб урар.

У қайтади, йиғлама!

Ўша пайт сен гўё кир юваётган бўл,

йўл-йўл ич кийимин кўрфазга пишиб.

У қайтади, йиғлама!

Кўз ёшларингни бекор тўкма қумлоққа.

Аввал қайтсин,

ана, кейин йиғлайверасан…

Одам ва Қуш

1. Қарға

Юк мошина қарғани уриб юборди.

Мошина рақамини ҳеч ким кўрмади.

Филдай гавдасигина

кўзга ташланди.

Ҳўш, қанақа қарға?!

Кўчаларнинг шонли ўтмишидан

бир қора доғ.

Бегим кунларида одамлар,

бу баҳайбат сақич йўллардан

ўтиб бораркан,

каптарни пайқаса, катта гап.

Бу, бор-йўғи, қарға-ку!

Қўрқитиб юборди, жин ургур!

Енгил ҳажв, латифадан бошқа ҳеч нарса.

У аввал қичқирди.

Қичқирганда ҳам,

арра тишлари остида қолган дарахтдай,

аянчли, ялинчоқ сас билан эмас,

трамвайлар тарақа-туруғию

моторлар унини ўчирар даражада

дадил қичқирди!

Кейин эса жимиб қолди.

Ва темир қопқа

тепасида,

ўйчан кўзлари билан,

қарғаларга хос закийлик-ла

ўткинчи пиёдаларга тикилиб қолди.

Пиёдалар эса,

корхоналар эшигини ёпароқ,

уйларига

жуда ҳам

шошмоқда эди.

2. Болакай

У кино ва тушликка деб олган пулларини,

сузгич сотиб олиш учун,

сал кам бир йил тўплади.

Унинг бировлардан ортиқ жойи йўқ эди.

Ҳа, балки, пионер,

лекин на бешга ўқирди

на тузукроқ футбол ўйнарди.

Бироқ унинг севгиси

жуда чексиз эди

онасига, денгизга, тошлар

ва юлдузларга.

Ҳа, яна темирни севарди.

Темир-терсакларга лиқ тўлган

олти метрли хонада

у шундай кемаларни яратгандики,

ўлчам ва кўринишда тенги йўқ эди.

Бири

акация дуккаги каби,

бошқаси,

балки, олабуға,

учинчиси эса

ҳеч нарсага ўхшамасди.

Бир бола яшарди лиманда.

Кўрфазга туширарди кемаларини-

чўкиб кетарди.

Кейин бошқаларини-

фазовийларини,

космодром-томлардан

кўкимтир, серёмғир, «Ленинград» фазосига

учирарди у.

Парвоз этарди улар!

Бузилиб, битарди улар.

Портлаб кетарди, ҳатто.

Пиёдалар, фаррошлар ва бошқалар

ғазабига дучор бўларди.

У сузгичлар учун сал кам бир йил пул йиғди.

Бироқ сузишни билмасди.

-Нима қипти, — ўйларди у,-

сузгичларим бўлади,

кейин ўрганиб оламан.

Ахир, балиқлар ҳам

сузгичлари ўсиб чиқмагунича

суза олишмаган-ку!

Бугун, тонгда онаси айтди:

йўлланмага

пули етмаётган экан.

Унда қамалдан эсдалик-

лимфа тугунларининг яллиғланиши.

Қарз олай деса,

уни хам бир куни қайтариш керак.

Онаси йиғламсираб шундай деган пайт

у пулларни олди ва деди:

-Ма, ол.

-Шунча пулни қаердан олдинг?

-Сузгичга йиққандим. Олавер.

Ахир, мен сузишни билмайман-у.

Шундай экан,

менга сузгич керакмас.

3. Қарға ва болакай

-Келинг, танишамиз.

-Келинг…

-Исмингиз нима?

-Менинг исмим — қарғавой.

-Бағоят мамнунман.

-Сизникичи?

-Меники?..

Барибир, тушунмайсиз…

Ҳа, болакай дея қолинг!

-Яхши.

-Ҳм, келинг, сенсираб гаплашамиз.

-Майли.

-Қарғавой, эшит,

нега сенинг исминг — қарғавой?

Балки, қоравойдир?

-Йўқ, қоравой эмасман.

Шундай қилиб, болакай

ўз саволларига

ўзи жавоб бериб

қарға билан суҳбатлашарди.

-Сен шаҳарга нега келдинг?

-Бу ерда қизиқроқ:

болалар, мототцикллар.

Ахир, ўрмон шаҳар эмас-да.

Бизнинг ўрмонда иккаласи ҳам йўқ.

Айтганча,

сен ўрмонни кўрганмисан?

-Кўрганман, фақат кинода.

Ўрмон деганинг —

дарахтлар кўп бўлган бир жой.

Тулкилар бор.

Бўрсиқ.

Қўзиқоринлар…

Қара,

агар сенга

овқат бераверса, бераверса, бераверса,

сен

фазовий кемага айланиб қоласанми?

-Албатта, айланаман.

-Ҳмм,

балки,

ойга ҳам

учиб чиққанман дерсан?

-Бўлмасамчи!

Албатта, учганман!

-Ҳе, сен, юзи қора қоравой!

-Мана, нима учун сен қарғавойсан.

Асли, қоравойсан!

Майли, хафа бўлма.

Қарғавой, кел, бирга яшаймиз.

Мен сенга ҳар куни чучвара бераман.

Биламан, алдоқчисан,

лекин барибир

фазовий кема бўлишингга

ишонавераман.

Бола шундай,

ўзи ҳам савол

ҳам жавоб бериб

қарға билан гаплашар эди.

Марсда настаринлар очилганди.

Унинг гуллари

узум бошларига ўхшарди;

гул эмас,

узумдай кўринарди кўзга.

Яна майдон узра осилган ой ҳам

узум каби эди.

Шаҳар ҳам,

мармар шаҳар

мармар кечада

мармар узумлар каби гуркирар эди!

Бойқушга алла

Алла, алла-ё, алла,

ухлай қолгин, бойқушим.

Ой ярқироқ бир палла…

Сенга деб, ўзим чиздим.

Мен сен учун куйладим,

минг тусга кириб бу тун.

Кенг пешонанг терлади,

қарашинг бирам маҳзун.

Азиздир сурбет каслар,

кўппак ва кана азиз;

меҳнат қули, галварслар…

Фақат ўксик қадрсиз.

Пул тўлашар бутхона,

мих, сафсата ва жасад,

фоҳиша ва раҳбарга.

Донолар текин фақат.

Алла, о, дардисарим,

доно қушим, юм кўзинг.

Мен сени тебратмайман,

ухлаб қол ўзинг.

Август

Сават кўтарган шиллиқ қурт,

тош узра қурбақалар

мисли сфинкс,

ансол қўйнида шамол!

Сичқон,

панжаси.

Қораялоқлар галаси мева чўқилар.

Юлдузлар пешонангда.

Чирилдоқ!

Кимдир кетади шу чоқ.

Javob qoldiring:

Iltimos, sharhingizni kiriting!
Iltimos, ismingizni bu yerga kiriting