Гўзал Рўзиева. Муҳаббат шеърлари

0
412
кўришлар сони

Менчун китоб эдинг — эъзозли, суюк

Нурдан пайдо бўлиб камолга етган.

Муҳташам, қатлари ифодага бой,

Тангрим сени фақат мен учун битган!..

Шундай комил эдинг менинг наздимда,

Бебаҳо деган сўз ёлғиз сенга хос.

Шунча ожиз эдим, гўё ёнингда

Сен учун оддий бир илова, холос…

Азизим, мағрурсан, биласан ҳатто

Исминг ёдга тушса, титрайди юрак.

Лек, нечун билмайсан, буюк китобни

Тушунмоқлик учун илова керак…

***

У пайт севар эдим… Тунлар юлдузлар

Кўнглим қатларига ёғду сочарди.

Тонглари ложувард нурлари билан

Қуёш деразамни ўзи очарди.

Унда севар эдим… Субҳидам қушлар

Мен-ла сирлашарди дил розларини.

Япроқлар шивирлаб сўзларди менга,

Булбуллар ва еллар овозларини.

Унда дунё гўзал, ҳам бебок эди,

Қора рангги сира йўқ эди унинг.

Бинафша атрига тўлганди борлиқ,

Жунунваш ифори бор эди туннинг…

Севардим… Ўшанда на озор, на ғам,

На атроф одамли қайғугоҳ эди…

Бир мен, Сен ва Севги бор эди унда,

Ҳудо ҳам биз билан ва огоҳ эди!

Менга юлдузларни қилмасдинг ваъда,

Менинг ҳам асло бу эмасди дардим.

Аммо, менга боққан нигоҳларингда

Юлдуз порлар эди ҳар гал, сезардим!

Нурларга чайилган эди ҳар бир он,

Кўнглимиз уфқларга кетмаган эди.

Кафтларимиз қайноқ, қалблар туғёнли,

Ҳали… Ишқ бизни тарк этмаган эди…

***

Қиз ва йигит жим ўтиришади ўриндиқда – хиёбонда,

Чунки тилнинг аралашувига эҳтиёж йўқ.

Қалблар, кўзлар сўзлашганда бахтдан, висолдан…

Ногоҳ ёмғир қуйди, илиқ, ҳузурбахш.

Соябонин очиш ўрнига, қиз хурсанд қийқиради,

“Ҳиндча ёмғир” бу, ҳа, худди ўзи!..

Гарчи, ёмғир ёки бўрон ва ёки шамол

Айни бирор миллатга оид эмас, зотан

Ой ва Қуёш, Ер ва Осмон фақат бирор миллат

Ёки давлатга тегишли бўлмаганидек;

Қиз айтмоқчи бўлгани шу эдики,

Ҳинд киноларида ошиқлар севги бўйидан

Маст бўлиб юришаркан, уларни алқабми,

Қутлабми, ёмғир элаб юборади табиат элагидан.

Хуллас, бу ҳам шундай ногаҳон ёмғир,

Ва бахтли якун топган худди ўша

Кинолардагидек нафис, роҳатли!

Қиз ва йигит қаттиқ севишарди бир-бирин

Худди француз филмларидек, худди французлардек

Ва ёинки испанлардек мардона ва жасур эди.

Йигитнинг туйғулари; ҳарқалай асарларда

шундай тасвирланади испан ошиғи.

Қиз эса мағрурликда қолишмасди бирор

Юнон қизидан, ҳатто юнон маъбудаларидан!

Аммо, улар ўзбек эди… фақат ўзбеклардагина

Йигит — камбағал, қиз – бой ва ёки аксинча

бўлса, севги – таъқиқланган ҳудуд ёки оддийгина

Таъқиқ мевасидир, агар ер юзи жаннат бўлганида ҳам…

Ҳолбуки, бугун жаннат эмас Ер

Ошиқларга, туйғуларга, инсонийликка қаршилиги

билан бугун ернинг фарқи йўқдир энди дўзахдан…!

Гапдан чалғимайлик, хуллас ўзбек йигит ва қиз

Ўша ёмғирли кундан сўнг айро кетдилар —

айрилиқ ва соғинч деган икки йўл билан.

Йигитнинг испанлардек жасурлиги ҳам

Ва ёки қизнинг юнонлардек мағрурлиги

ҳеч нарса бўлмай қолди ўзбекча удумлар олдида!

Фақат иккиси ҳам билишмасди битта нарсани:

Ҳижрон қайси халққа тегишли фақат, ёки

айрилиқнинг — бадбахт айрилиқнинг

миллати борми?..

***

Ҳинд фильмларини ёқтирарди у,
Ишонарди йиғлаб-куйишларига.
Қиз-йигитнинг бирга қўшиқлар айтиб,
Қирларда қувнашиб юришларига.
Севган актёрин ижросин кўрмай
Бирор кун йўқ эди, кетсин уйқуга.
Кинолар сабабми, ё ғўр эдими,
Ишонарди севги деган туйғуга…
Қандай ишонмасин, кўрганларида
Ошиқлар чиндан мард, ботир эдилар.
Суйгани деб мудом ҳар нега тайёр
Ва ҳамма нарсага қодир эдилар…
Маҳбубасин асрар ҳатто еллардан,
Гап талош қилмасди ёт оғизларга.
Кўрсатиб қўярди қаҳрамон доим
Кимлигин, ҳар нокас, паст, ноқисларга.
Аммо турмуш… Ҳаёт…
Бунчалар фарқли!
Қалбдаги суронлар йўқолди, тинди.
-Севги тўйгачадир! — Кўнди-ю, аммо
Шундан кейин кино кўрмасди энди…

Жавоб ёзинг

Изоҳ ёзинг
Исмингизни киритинг